Ga direct naar de inhoud

Alexandra Schrijft: 'Schuld'

7 januari 2021 09:46

Staatssecretaris Alexandra van Huffelen schrijft op deze plek iedere 2 weken over haar werk.

Deze blog van Alexandra luisteren:

Alexandra van Huffelen, staatssecretaris van Financiën

Ze voelt zich schuldig omdat ze ging werken. Als ze dat niet had gedaan, hadden ze geen kinderopvangtoeslag hoeven aanvragen. Ze weet ook wel dat ze een goede reden had om het toch te doen. Haar man had een herseninfarct gehad, en daarna twee hartaanvallen. Ze kon maar beter het zekere voor het onzekere nemen.

Toen vroegen ze kinderopvangtoeslag aan. Het moment dat alles fout liep in hun leven.

Fraudeurs

De Belastingdienst noemde man en vrouw fraudeurs. Ze hadden volgens de dienst hun bonnetjes niet ingeleverd, er was iets met de formulieren niet goed. Ondanks dat ze het keer op keer opnieuw opstuurden, bleef de dienst bij het oordeel: fraudeur.

Ze vertelden het aan niemand.

Uit huis gezet

Naast schuld, kwam er schaamte. “Wij hebben altijd goed voor de jongens gezorgd. We waren niet rijk, maar hadden financieel nooit problemen.” De jongens waren 8, 6 en 4 toen de problemen begonnen. De huur kon niet meer betaald. Ondanks dat ze een regeling
hadden getroffen, werden ze uit huis gezet.

Want omdat Staatssecretaris Weekers moest aftreden in 2014 zei de Belastingdienst dat de regeling niet meer kon worden uitgevoerd. Een paar dagen na het aftreden van Weekers stonden ze op straat.

Een half jaar trokken ze met z’n vijven van huis naar huis. Er waren voldoende vrienden en familie. Maar er was altijd achterdocht. Rook en vuur, ze werden niet geloofd. Manlief was inmiddels opgekrabbeld van herseninfarct en hartaanvallen. Hij was weer volledig aan het werk. Zijn baas vroeg wel regelmatig waarom er beslag werd gelegd op zijn salaris, maar het was nooit een reden om hem te ontslaan. Hij deed zijn werk te goed.

Er kwam een flat, in het dorp waar moeder lang gewoond had. Inmiddels zes jaar later, wonen ze daar nog steeds. De jongens zijn hun kamer al lang en breed uitgegroeid, maar het is ook knus en gezellig met z’n vijven.

Een schuld door de Belastingdienst

Drie jongens die nooit wisten waarom hun ouders zo arm waren. De jongens die hun kapotte schoenen maar mee hun kamer in namen, zodat hun ouders het niet zagen. De jongens die nooit om cadeaus vroegen, omdat ze wisten dat er geen geld was.

Deze jongens zagen eind 2019 wat er al die jaren aan de hand was geweest. Vader en moeder waren op het NOS Journaal, huilend in beeld bij een onderwerp over de toeslagenproblemen. Het was geen gokschuld, geen schuld door verkeerde investeringen, geen schuld door een verslaving, het was een schuld door de Belastingdienst.

De tranen in het Journaal zorgden voor een ommekeer. Ze vertelden hun kinderen het verhaal, en ook vrienden en familie begrepen dat ze niet gelogen hadden.

De schuld bij de Belastingdienst was opgelopen tot 72.000 euro. Drie kinderen, drie jaar terugbetalen, plus rente, plus boete. De totale schuld van het gezin was opgelopen tot bijna een ton. Jarenlang leefden ze van 80 tot 100 euro per week. Nu is alle schuld weg. Tenminste de financiële schuld, de emotionele schuld blijft: ‘Ik had niet moeten gaan werken, dan was het niet gebeurd.’

Een nieuw begin

Met toestemming van deze ouders vertel ik hun verhaal. Ik heb ze gesproken, zoals ik veel ouders spreek. De ouders zijn inmiddels gecompenseerd. Het geld dat de Belastingdienst ten onrechte van hen vroeg hebben ze teruggekregen, plus alle compensatie die daarbij
hoort.

Dat geld staat bij de schuldhulpverlener. Ze durven het nog niet op hun eigen rekening te laten zetten omdat ze niet geloven dat het van hen is. Ze zijn bang, zo vertelden ze me, bang dat ze dit geld toch weer terug moeten betalen.

Ik vertel ze dat het hun geld is. Ze hoeven het nooit terug te betalen. Ze geloven het nauwelijks. Bij de schuldhulpverlener staat het veilig. En vertel ons eerst dat we geen fraudeur zijn, vertel ons dat we niet schuldig zijn,

Ik vertel het deze ouders; jullie zijn geen fraudeur, het ligt niet aan jullie. Ik zeg het, maar het komt ook zwart op wit.

Ik hoop echt dat 2021, ondanks corona, een nieuw begin kan worden, voor moeder, voor vader en de drie jongens.

Handtekening Alexandra

Verder lezen